Mostrando entradas con la etiqueta reír. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta reír. Mostrar todas las entradas
sábado, 23 de agosto de 2014
# Miedo a volver a fallar.
¿Qué es el miedo?
Emoción caracterizada por una intensa sensación provocada por algún peligro, tanto real como no, del presente, pasado o incluso futuro.
En este caso mi miedo viene del pasado, para ser exactos, del 25 de Agosto del 2010 y del 5 de Agosto del 2011, cuando me rompí la clavícula izquierda y la mano izquierda respectivamente. Me pongo en el primer lugar, hago las pruebas y genial, pero a la hora de la verdad, cuando quiero realizar el salto de la lesión, se me viene la imagen a cámara lenta de como se me fue la mano, iba de cabeza al suelo, entré rodando, di un impacto fuerte contra el suelo con el hombro, golpeé con el tobillo en el muro y como no podía levantar el brazo. El caso es que he hecho cosas más difíciles y más grandes, pero es llegar a ese lugar y me bloqueo, no soy capaz de coger la carrera, porque mis pies se anclan al suelo y mis músculos se tensan.
Por suerte no es algo que me afecte a la hora de seguir adelante, es decir, lloro de rabia y de impotencia al llegar a casa o un lugar alejado donde nadie me vea, pero después sigo entrenando como si nada hubiera pasado, porque, aunque a veces el Parkour sea mi mayor agonía por un día de entrenamiento pésimo, también es mi forma de liberarme de los problemas cotidianos en un día normal y la forma de ser yo mismo en uno de los mejores días, porque lo disfruto, lo siento y me supero a mí mismo día a día.
Etiquetas:
aprendizaje,
arte,
autosuperación,
felicidad,
fotografía,
gritar,
imaginar,
parkour,
pasión,
photography,
reír,
responsabilidad,
saber,
salir,
ser fuerte para ser útil,
soñar,
vida,
vivir,
yo
domingo, 27 de abril de 2014
# El último pasajero.
Amar es un sentimiento mutuo. Es entregarle tu vida a la otra persona y que ella te entregue la suya. Amar no se basa en palabras, sino en hechos. Amar no son 4 letras, amar es vivir.
Amar es pensar en tres: tú, yo, nosotros... Amar no son caricias ni besos. Amar es sentir tu corazón lleno de deseos y de fortaleza para afrontar cada reto.
Amar es gozar tu vida. Siempre amamos a algo o a alguien: el deporte, a nuestros padres y a ti...
Es mentira de que el primer amor es el verdadero, porque puedes haberte enamorado pero no amado, pero cuando llega ese amor, sabes que es esa personas. Puede que sea el primer enamoramiento o no, pero si lo es, será la última persona a la que ames realmente, por la que estarías dispuesta a darlo todo, absolutamente todo.
A veces, amar no es un sentimiento recíproco. Amar puede darte la vida, pero también quitártela. Es al peligro al que te expones. Pero... ¿quién no quiere amar si cuando amas y estás con esa persona ambos sois capaces de conseguir todo?
Enamorarse no es amar, pues amar es eterno, enamorarse es mirar con perfección a tu pareja mientras que amar es comprender los defectos y virtudes de ella, amar no es buscar el paraíso, amar es estar en el paraíso. Siempre he dicho que eres perfecta y tú decías que yo también lo era, pero ambos sabíamos que teníamos defectos, y aún así los comprendíamos. Se quiere a una persona por sus virtudes, pero realmente se ama por sus defectos. Contigo no me hacía falta buscar el paraíso, ya estaba en él.
El amor no es algo que se encuentra en un diccionario, o en el parque, el amor no se puede buscar, pues el amor llega a ti, tarde o temprano, él te encontrará, solo hay que darle tiempo al tiempo. Ni yo te buscaba ni tú me buscabas a mi. Aparecimos repentinamente uno en la vida del otro, sin más. Por eso nos amamos de verdad, al menos yo te amo de verdad y sé que jamás volveré a amar.
Amar obsesionadamente, no es amar, como dice el refrán: "si en verdad quieres a alguien déjala ir, y si es para ti volverá, sino, nunca lo fue". Sinceramente no sé si volverás o si yo soy para ti. Pero sé que tú eres para mí, aunque el refrán diga que sino vuelves, no fuiste para mí.
Sólo recuerda que las cosas pasan por alguna razón, lo malo trae algo bueno, y a veces lo bueno tiene algo malo, solo depende de tu perspectiva de la vida, nunca veas solo el lado negativo de las cosas, ni tampoco solo veas el positivo.
Las lágrimas son el consuelo del alma, son el parche de las penas, son la expresión del corazón. Lloras cuando pierdes a un ser querido o cuando un amor no es correspondido, pero son mejores las lágrimas que derramas cuando te llenas de alegría porque tus sueños son realidades, tus deseos son acciones, y tu amor es real, no de ficción.
No desperdicies tiempo de tu vida en vicios, o en sueños que esperas que se cumplan, la única manera de cumplirlos es actuando. No dejes que solo sean sueños, hazlos realidad, ten fuerza de voluntad y recuerda que hay dos cosas que todo lo pueden, la fe y el amor, pues vivir sin amor no es vivir.
Recuerda que sólo se vive una vez, ama sin límites, sin fronteras o temores.
domingo, 9 de junio de 2013
# ¿De cantas cousas precisamos para ser felices?
¿De cantas cousas precisamos para ser felices?
Está claro que a xente cantas máis cosas ten, máis feliz é, pero tamén é certo que esa felicidade é pasaxeira, xa que cando se aburran diso que lles fai tan felices, logo non terán nada para adquirir esa debandita felicidade.
Co paso do tempo fómoslle dando valor a cousas realmente que non precisamos, entón somos uns consumistas capitalistas, xa que despreciamos as cousas máis pequenas, que dende pequenos apreciabamos, para querer cousas cun alto custo e das que acabas aburrido. Decídeme se non é certo que de pequenos cando estabamos no parque xogando con outros rapaces non eramos felices e, a medida que nos fixemos maiores, queriamos una videoconsola, un teléfono, etc... e pasado un tempo de recibir iso, pediamos máis con mellor calidade. Dende logo está claro que fomos despreciando cousas simples que nos facían realmente felices.
Paráde a pensar nos nenos dos países "inferiores", nos que día a día loitan pola súa supervivencia, pero, cando lles dan ou consigues o necesario para iso, xa son felices, non precisas nada máis que iso.
Eu tamén me engado nese grupo de personas porque tamén pedín una videoconsola, un teléfono, etc... Pero agora, que estou a sacar o neno que levo dentro, non preciso de todo iso, simplemente preciso estar cos meus amigos, correr, saltar, gritar, bailar...
Invítovos a que vos fagades o mesmo, que salgades á rúa e saquedes o neno que levades dentro.
Está claro que a xente cantas máis cosas ten, máis feliz é, pero tamén é certo que esa felicidade é pasaxeira, xa que cando se aburran diso que lles fai tan felices, logo non terán nada para adquirir esa debandita felicidade.
Co paso do tempo fómoslle dando valor a cousas realmente que non precisamos, entón somos uns consumistas capitalistas, xa que despreciamos as cousas máis pequenas, que dende pequenos apreciabamos, para querer cousas cun alto custo e das que acabas aburrido. Decídeme se non é certo que de pequenos cando estabamos no parque xogando con outros rapaces non eramos felices e, a medida que nos fixemos maiores, queriamos una videoconsola, un teléfono, etc... e pasado un tempo de recibir iso, pediamos máis con mellor calidade. Dende logo está claro que fomos despreciando cousas simples que nos facían realmente felices.
Paráde a pensar nos nenos dos países "inferiores", nos que día a día loitan pola súa supervivencia, pero, cando lles dan ou consigues o necesario para iso, xa son felices, non precisas nada máis que iso.
Eu tamén me engado nese grupo de personas porque tamén pedín una videoconsola, un teléfono, etc... Pero agora, que estou a sacar o neno que levo dentro, non preciso de todo iso, simplemente preciso estar cos meus amigos, correr, saltar, gritar, bailar...
Invítovos a que vos fagades o mesmo, que salgades á rúa e saquedes o neno que levades dentro.
![]() |
| "O ser humano coñece o prezo de todo pero o valor de nada." |
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
